اشتقاق و جابجايی قاره ها

در سال ۱۹۱۲آلفرد وگنر ژئوفيزيكدان و هواشناس آلماني با ارائه يك سخنراني وانتشار كتابي با عنوان " منشا قاره ها و اقيانوس ها " نظريه اشتقاق قارهاي را براي اولين بار و به طور جدي مطرح كرد. وي بر اساس شواهد گردآوري كرده خود اعتقاد داشت كه در گذشته قاره ها توده اي يكدست و به هم پيوسته بوده اند و قاره هاي جنوبي امروزي در پيرامون قطب جنوب آن زمان و قاره هاي شمالي نيز در استوا قرار داشته اند.وگنر اين مجموعه قاره اي را پانژه آ (Pangaea) به معني " تمام زمين" ناميد و اقيانوس دربرگيرنده آن را پانتالاسا (Panthalassa) نام نهاد.
اين ابر قاره در حدود ۲۰۰ ميليون سال پيش يعني اوائل دوران دوم در مناطق گوناگوني دچار شكستگي شد و قطعات حاصل، از آن زمان به كندي اما پيوسته در حال پراكنده شدن بر روي سطح كره زمين هستند.
الكساندر دوتوا زمين شناس آفريقاي جنوبي در سال ۱۹۳۷در كتاب " قاره هاي سرگردان ما " نظريه جدايش قاره اي را به گونه اي جديد مطرح ساخت كه بر اساس آن ، در آغاز دو ابرقاره اصلي به نام هاي لوراسيا(Laurasia) در شمال و گندوانا(Gondwana) در جنوب وجود داشته اند و بين آنها را اقيانوسي به نام تتيس (Tethys) در بر مي گرفته است . ابر قاره شمالي در بر دارنده امريكاي شمالي ، گرينلند، اروپا و آسيا و ابرقاره جنوبي شامل امريكاي جنوبي ، قطب جنوب، افريقا، ماداگاسكار، هند و استراليا بود.



   + سید مجید میر کاظمیان - ۱:٠۳ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢٢ تیر ۱۳۸٢